Hastalıklı Hücreler

               Benim için özellikle görsel sanatlarda geçerli olan bir fenomenle açayım bu yazıyı. İşlerin kalitesine ve başarısına bağlı olmaksızın, bazısı var ki ilk görüşte hayranlık uyandırıyor, ancak zaman geçip eseri içselleştirmeye başlayınca etrafa saçtığı o ışıltı bir nefeste yok oluyor. Bazısı için de tam tersi geçerli. Emily Barletta'nın eserlerini yaklaşık bir yıl önce keşfettiğimde duyduğum coşkunun ömrü herhalde bir on dakikayla sınırlı kaldı. Katil ben. Gel gelelim 2014'ün Temmuz ayında Barletta'yla tekrar karşılaştık; bu seferki coşkum geçecek gibi değil.

Barletta'nın favorim olan eseri: Untitled (water) / İsimsiz (su)

_ _ _ _ _'tan Heykel - Calvin Nicholls

             Evet. Ne hayal gücü, ne işçilik kesinlikle sınır tanımıyor. Resmen ağzım açık yazıyorum bu cümleleri ve şaşkınlığımı sizin de paylaşmanızı istiyorum. Biraz bencilce olacak ama önce fotoğraflara bakıp o güzel hayvanların nasıl bir süreçten geçerek o çerçevelere sığdırıldığını düşünmenizi isteyeceğim. Muhteşem Calvin Nicholls’ın tekniğini öğrenince sanıyorum bana hak vereceksiniz.